poniedziałek, 9 stycznia 2017

Każdy człowiek ma dwa końce.

Dobra, czy ktoś mi jest w stanie wytłumaczyć fakt taki, że pacjent kaszlący sobie w poczekalni ładnie usta zakrywa, żeby nie rozsiewać, w miarę możliwości, zarazków. Kiedy jednak wejdzie mi do gabinetu, to nagle, nie zawsze, ale często, na to rozsiewanie zarazków ma wyjebane i usta przestaje zasłaniać. Dziś poza byciem lekarzem uprawiałem jeszcze management powierzchni płaskiej biurka oraz  powierzchni nieregularnej myszki spirytusem i papierowym ręcznikiem. Zarządzania powierzchnią klawiatury muszę się jeszcze douczyć. Zbryzgania ryja ciepłą bryzą aerozolu bakterii z dodatkami śluzu i nabłonka dróg oddechowych udawało mi się unikać dzięki wysokiemu wzrostowi i nabytej przez lata zręczności, ale fartuch do prania się tylko nadaje.
Ja sobie zdaję sprawę, że w życiu mam/miałem kontakt z większą ilością czynników zakaźnych niż standardowy osobnik, że mogłem wytworzyć więcej/inne przeciwciała, ale to naprawdę nie znaczy, że patogeny na mój widok chcą spierdalać, ale nie mają szans, bo aura moje odporności niszczy więcej zarazków niż przeciętny środek czyszczący toalety. A nawet jeśli, to nacharanie na kogoś jest po prostu niegrzeczne. I jeśli mówię, że proszę odkaszlnąć, bo chcę charakteru kaszlu posłuchać, albo liczę, że pod wpływem tego odkaszlnięcia usłyszę przez stetoskop coś innego, a nawet jak się uda flegmę odkrztusić to i ją zobaczyć, to naprawdę nie jest skrótem myślowym od "proszę odkaszlnąć na mnie".
Podobnie jak wypytuję w przypadku zaburzeń żołądkowo-jelitowych o wygląd, konsystencję stolca i parę innych rzeczy i jeśli nawet proszę, żeby próbkę kału przynieść do badania, to naprawdę nie znaczy, żeby go przynieść w słoiku. Litrowym. Wypełnionym po brzegi. Zwłaszcza, kiedy tłumaczę, że pojemniczek na klocuszek dostępny jest w każdej aptece za drobny pieniądz i posiada, jakże funkcjonalną łopatkę do zebrania skarbu. Jasne, że kumam, że jak się udało ten litrowy słoik napełnić po brzegi luźnym stolcem, to człowiek chce się pochwalić, bo zaiste wyczyn to nie lada, ale może nie mi, co? A jeśli już przyniosł(a/e)ś ten litrowy słoik wypełniony po brzegi luźnym stolcem, to nie kładź mi go z zaskoczenia na biurko. Ale jeśli już musisz go postawić, to błagam pod żadnym, kurwa, pozorem go nie otwieraj.

czwartek, 22 grudnia 2016

Z deszczu do rynsztoka

Dziś opowiastka z morałem, że dobre wychowanie nie zawsze popłaca. Chociaż może bardziej, że jak się nie umie w dyplomację, to nie należy pierdolić się w tańcu (zupełnie nie wiem, czy to zdanie ma sens, ale jest piękne, więc zostaje).
A było to tak. Wczoraj wejszło mnie do dyżurki szefostwo i mówi, że na zakładzie tyle badań przeprowadzamy różnych, tyle zabiegów i wszystko to ładnie w bazie danych zapisane, na komputerach i serwerach, że nic tylko czerpać pełną garścią i pisać doktorat (tu rzucone zachęcające spojrzenie w moją stronę, którego staram się nie zauważyć i generalnie udaję, że mnie nie ma) a najfajniej to doktorat z tego i z tego pisać i co my młodzież zakładowa na to.  My młodzież, znaczy ja, bo poza szefostwem i mną w gabinecie nikogo innego nie było. W ostatniej notce stoi napisane, jakie mam podejście do dalszej kariery naukowej, że delikatnie mówiąc, to niechętne jest i to naprawdę bardzo delikatnie mówiąc. No ale szefostwu nie wypada powiedzieć, że wolę sobie na jajach fajki gasić niż się doktoryzować. Rzuciłem więc w przestrzeń, uważając to rzucenie za neutralne i niezobowiązujące, że rzeczywiście tyle danych i ciekawe takie. I w tym momencie powinienem zauważyć, że coś się spierdoliło z akustyką w dyżurce, fale dźwiękowe rozchodzą się po chuju i cała neutralność wypowiedzi się rozpłynęła po drodze, gdyż szefostwo uśmiechnęło się i powiedziało, ze skoro tak zainteresowany tym jestem, to może bym zaczął w przyszłym roku ten doktorat robić. Kurwa. Mać. Otrzeźwiło mnie to i jak maszynka zacząłem wyrzucać z siebie nieprzeskakiwalne przeszkody, które mi na drodze do otworzenia przewodu stoją, a których znajomość już raz mnie przed doktoryzowaniem się uratowała. Odpowiedzią było, że spoko loko, coś tam wymyślimy i damy radę, Słabo wybąkałem, że to ja się jeszcze zastanowię, ale w oczach niezwykle wyraźnie widniały krzyk i panika, że nie, nie, NIE! Zdecydowanie coś z dźwiękiem na zakładzie bardzo z dupy tego dnia było, bo do szefostwa dotarło chyba, że bardzo chętnie i z dziką rozkoszą, gdyż powiedziało, że super i w drugim semestrze przyszłego roku bym mógł zaczynać, a na razie na spokojnie, żebym literaturę zagłębiał. Kurwa. Mać.
Teraz liczyć mogę, że szefostwu zapał przejdzie, bo już kiedyś atak doktoratem przypuszczony został, ale siła obecnego jest znacznie większa i szanse na to, że zapomni zdają się być nikłe. Jedyna nadzieja, że dojdzie do skutku ta deportacja dla ateistów i innej patoli. A jeśli nie, to czy ktoś wie, jak długo można udawać, że się pisze doktorat odkładając go w rzeczywistości na święte nigdy, równocześnie sprawiając wrażenie niezwykle zaangażowanego, a także nie ponosić negatywnych skutków takiego postępowania, w tym konfliktu z szefostwem? (co do tego zdania też nie jestem pewien, czy ma sens, ale także jest piękne a poza tym długie). Oraz, czy jak se wydrukuje blogaska, to jako doktorat, to się liczy, czy niestety nie i jednak jestem dupie?

sobota, 3 grudnia 2016

Nigdy, kurwa, więcej.

Jeśli kiedyś na Ziemię przylecą kosmici i powiedzą, "Doktorze Jot, my największe umysły Galaktyk wybraliśmy cię do robienia specki z medycyny kosmicznej, dzięki której wyleczysz wszystko i zapewnisz ludzkości szczęśliwość, zdrowie i dobrobyt. Wystarczy tylko, że przerobisz trzy lata staży w naszych klinikach, a potem zdasz egzamin specjalizacyjny w formie testowej i ustnej.", to odpowiem, że dziękuję bardzo, ale nie ma chuja, żebym se po raz kolejny taką krzywdę robił. Jeśli nie przyjmą tej odpowiedzi i zagrożą anihilacją gatunku homo sapiens, to serdecznie chciałbym gatunek pozdrowić, ale nie ma chuja, żebym se po raz kolejny taką krzywdę robił. Mam więc nadzieję, ze jak już przylecą, to wybiorą kogoś innego, żeby zajmował się waszym live longiem i prosperem.
Może to z wiekiem już związane, bo przed żadnym z wcześniejszych egzaminów tak się nie stresowałem. Mimo że niezdanie tego, poza wstydem na zakładach i koniecznością powtarzania do usrania, nie miałoby dla mnie żadnych innych negatywnych konsekwencji. W przeciwieństwie do LEP-u kiedy groziło, ze nie uzyskam pełnego prawa wykonywania zawodu i nie będę miał możliwości zarobkowania i wrócić będę musiał na garnuszek rodziców. Albo jak w przypadku PES-u z interny, kiedy zdanie było warunkiem utrzymania ówczesnej pracy. Oczywiście stres był, napady histerii i paniki również, ale nie w takim natężeniu. Natrętne myśli, że ujebię, też nasilenie miały mniejsze. Chociaż to może też kwestia zmęczenia materiału, zwłaszcza jak se człowiek pomyśli, że sprawdzany i testowany na wszystkie strony jest już od prawie trzydziestu lat.
A sam egzamin. Test był koszmarny, za to ustny najprzyjemniejszym egzaminem, jaki w życiu miałem. Takim naprawdę uroczym, że po wyjściu z niego w człowiek przez chwilę był małym, radosnym słoneczkiem.
Kiedy na pierwszym dyżurze po egzaminie zebrałem już gratule i pochwały, zadane zostało pytanie "To jaką teraz następną specjalizację będę robił? Czy jednak się może za doktorat w końcu wezmę?" grzecznie się uśmiechnąłem i pełnym zdaniem odpowiedziałem, bo w końcu mam tego wykształcenia i nałuki tyle, tej, że to za wcześnie na takie pytania, bo za świeżo po jestem i nieco zmęczonym, aczkolwiek odpowiedzią prawidłową, która biła ode mnie całego jest "Sami se, kurwa, róbcie".

poniedziałek, 31 października 2016

Hello darkness my old friend

Uczę się, mózg mi się rozpływa, mam ataki sraczki i padaczki naprzemiennie z objawowym przedawkowaniem pierdoltolu. Chciałoby się napisać, że jest chujowo ale stabilnie. I nawet początkowo tak było. Dopóki mi nie cofnięto urlopu szkoleniowego i nie rozpisano dyżurów prawie do samego egzaminu. Jest więc chujowo i  niestabilnie. Bardzo nawet. Duchowo się nastawiam na sesję wiosenną, bo oczywiście mam nadzieję, że przepchnę to w tej, ale dość, kurwa, to słabo widzę. A najsłabiej widzę to, kiedy po dyżurze siadam przy biureczku, żeby nabierać wiedzy z książki i nagle się robi ciemno mi przed oczami i mam napad lęku, że wykorzystałem już cały wzrok dostępny w tym życiu i dopiero po chwili do mnie dochodzi, ze są duże szanse na powrót widzenia pod warunkiem, ze się obudzę i otworzę oczy. No ale chuj, twardy jestem i mimo wszystko uczę się. Dziś na przykład osiągnąłem wymierny sukces naukowy, bo nauczyłem się robić smalec wegański, w ramach poprawy nikłego zdrowia psychicznego, bo wiecie chujowo jest i niestabilnie.

Tylko że potem sinusoida zmienia kierunek i mamy:

 Byśmy dzień mogli zakończyć tak

W najbliższych dniach spodziewam się także moczenia.

poniedziałek, 26 września 2016

...

To że ostatnio jestem ciężko wkurwiony spowodowane jest rzecz jasna licznymi czynnikami zewnętrznymi. Egzamin jako część przewlekła zaostrzona wkurwu, bo coraz bliżej, miłościwie nam panująca banda pojebów jako wykładnik wkurwienia gwałtownie postępującego, a w dniach ostatnich zygotarianie i chujek Betlejewski. Ogólnie szanowne państwo dobrze nie jest i gdyby nie intensywnie uprawiane ćwiczenia fizyczne, którymi spuszczam se ciśnienie i produkuję endorfinę, to prawdopodobnie chodziłbym po mieście i napierdalał, a już na pewno smarował kocim gównem klamki nielubianym sąsiadom.
Oczywiście wkurw jest po części moją winą, bo mógłbym w internetach nie siedzieć, to całkiem sporo spraw omijałoby taflę mojego jeziora, ale chuj, siedzę, czytam, widzę. I właśnie w związku z tym siedzeniem, czytaniem i widzeniem przed chwilą wyjebało mi kurwą w czoło i krew mi oczy zalała. Znaczy tak i ten tego, nie żebym coś spektakularnego zobaczył, ale skumulowało mi się i temu wyjebało. Chodzi o to, tej, że śledzę te gorące dyskusje w tych internetach o aborcjach, szacunkach do drugiego człowieka, że Betlejewski jest chujem i za każdym razem. Za każdym pierdolonym razem, jak widzę nawpierdalanych w postach i komentarzach od zajebania i z dupy użytych wielokropków, to tak mi się czarno przed oczami robi i o krok od amoku jestem.
Szeroko pojętej społeczności internetowej nie wiadomo skąd się ujebało, że jak najebie wielokropków w wypowiedzi, to wypowiedź ta nabierze cech niezwykłej głębi, piszący wyjdzie nie tylko na intelektualistę i myśliciela, ale też na wrażliwca i empatę. Otóż, kurwa, nie. Wielokropek ma swoje funkcje w zdaniu, czy się to komuś podoba, czy nie. Służy, za Wiki, do:
-zaznaczenia fragmentów pominiętych- po chuj więc piszesz, skoro połowę pomijasz i twoja wypowiedź się dupy nie trzyma
-oznaczania nieoczekiwanego urwania wypowiedzi- masz atak duszności, kurwa? Padaczkę, że żadnego zdania dokończyć nie możesz?! Stara cię napierdala i się co rusz do klawiatury jesteś w stanie dorwać?
-używany przed nieoczekiwanymi słowami- no ni chuja, następne zdanie zawsze powiązane logicznie i przyczynowo-skutkowo wchodzi.
I na końcu zdania nie zastępuję kropki, która, jest obcesowa i nie pozostawia miejsca na tajemnicę niedopowiedzenia. To niedokładny cytat z osoby, która tłumaczy napierdalanie wielokropkami. Pomijając fakt, zę wszystkie napisane przez nią zdania, mimo pierdolnięcia wielokropka są zamknięte, i nie pozostawiają nawet nadziei na niedopowiedzenie.
Ludzie szanujcie wielokropka, kochajcie wielokropka, nie wykorzystujcie go.

niedziela, 21 sierpnia 2016

Egzorcyzmy dra Jot

Jeśli pewien lekarz, w którego mieszkaniu panuje przewlekły nieład, eufemistycznie ujmując, nagle postanawia rozkręcić i odkamienić całą baterię prysznicową, to wiedz, że coś się dzieje.
Jeśli ten sam lekarz przy standardowym ogarnianiu kuchni tak po wierzchu, zaczyna robić porządki w środku szafek i składać ściereczki w równą kosteczkę, to wiedz, że coś się tam burzy.
Jeśli zamiast wyciągnąć odkurzać i przelecieć nim chatę, wyjmuje miotłę i nią dokładnie podłogi zamiata, to wiedz, że coś się dzieje.

I możesz pomyśleć, ze to szatan się nim interesuje, że może diabeł jak wścieknięty zaczął atakować. 

Niestety rzeczywistość jest straszniejsza, jest wielokroć mroczniejsza i groźniejsza niż wszelkie zastępy piekielne wszystkich kultur razem zebrane. Biedny ten lekarz, nieszczęśnik ten, nieboże zaczął powoli się uczyć do kolejnego egzaminu specjalizacyjnego, kiedy trauma nauki do PES-u z interny sprzed trzech lat jeszcze w pamięci tkwi i każde przysiądnięcie nad fachową literaturą otwiera świeże rany. Na duszy, mózgu, sercu i dupie. I chyba wolałby żeby ten szatan, czy inny diaboł się zaczął nim interesować, jakby był tak miły, bo miałby biedulek wtedy wymówkę, ze sorry bardzo, ale opętany jestem i nie mogę wiedzy napierdalać, bo mi się głowa kręci i rzygowiny ze ścian muszę ścierać. Bo bez tych rzygowin na ścianach to wysprzątanie mieszkania, to tak naprawdę kwestia dni i chuj, będzie trzeba nad książką siąść i płakać kuć motzno.

Serdeczne pozdrowienia i całuski dla księdza Natanka za inspirację, mam nadzieję, że się księdzu jebnięcie w umysł poprawiło i  już nie zmusza do pierdolenia głupot.

sobota, 30 lipca 2016

Afekt patologiczny

W ostatnich dniach mi się załatwić pewną sprawę męczącą, toksyczną i ogólnie niszczącą jakikolwiek wellness psychiczny, z którą się pierdoliłem kilka ostatnich miesięcy. I dość ważną przyszłościowo, mającą wpływ na moją prężną i zajebistą karierę, aby była jeszcze prężniejsza i zajebistsza i która pozwoli mi w końcu osadzić kryształy Swarovskiego na stetoskopie. Zen na mnie taki spłynął, że aż w serduszku zacząłem se nucić.


I w tym stanie rozanielenia, że przed kolejnym pierdoleniem, będę mieć parę dni ciszy i świętego, kurwa, spokoju, zastał mnie w tramwaju kanar, który, jako przedstawiciel szarej i smutnej rzeczywistości uświadomił mnie, że od kilku dni jeżdżę na nieważnej karcie miejskiej i sorry bardzo, ale mandat. Myślą państwo, że mnie tak łatwo z tej cudem uzyskanej różowej chmurki szczęśliwości wyciągnąć? Ni chuja, bo się podjarałem, że mimo braku gotówki, to karę na miejscu mogę kartą zapłacić. A ta na miejscu płatna to nie dość, że znacząco niższa, to jeszcze nie trzeba na pocztę  celem opłaty zapierdalać, a już kiedyś wspominałem, że u mnie na poczcie, to się umiera. I mimo że kara, mimo że konto nieco szczuplejsze, to się, kurwa, i tak czułem, jakbym wygrał życie.